niedziela, wrzesień 11th, 2011 | Author: admin

W pomieszczeniach szpitalnych, tzw. czystych, obok precyzyjnego utrzymania temperatury i wilgotności powietrza, szczególnie ważna jest czystość powietrza oraz prędkość jego przepływu, przy jednocześnie wysokim udziale powietrza świeżego. Dla tego typu obiektów  należąca do grupy LU, wprowadziła na rynek generację szaf serii H. Urządzenia są wynikiem połączenia wieloletniego doświadczenia firmy w produkcji urządzeń klimatyzacji precyzyjnej z najnowszymi rozwiązaniami technicznymi przetestowanymi we własnym laboratorium badawczo-rozwojowym.

Rozwiązania dedykowane dla sal chirurgicznych, jak i pomieszczeń czystych zaprojektowane są i wykonane zgodnie z najnowszymi wymaganiami europejskimi i światowymi. Systemy spełniają najbardziej rygorystyczne normy, do których zalicza się:
● duży udział powietrza świeżego – nawet do 100%;
● bardzo dokładna filtracja H12-H14;
● dokładna kontrola przepływu powietrza;
● przepływ laminarny lub turbulentny;
● wyjątkowa precyzja utrzymania parametrów temperatury i wilgotności;
● bardzo szybki czas uzyskania wymaganych parametrów powietrza od włączenia systemu;
● system chłodzenia – bezpośrednie odparowanie lub woda lodowa;
● odzysk ciepła przy instalacjach z dużym udziałem powietrza świeżego;
● wysoka szczelność urządzeń i instalacji;
● duże bezpieczeństwo pracy systemu.

Jak wspomniano, urządzenia serii H wykonane zostały w oparciu o najbardziej surowe normy europejskie, których głównym celem jest eliminacja zanieczyszczeń chemicznych i bakteryjnych:
● Certyfikat TUV – zgodność z normą DIN 1946/4;
● Certyfikat TUV – zgodność z normą EN1886.

Spełniają one również wymogi testów szczelności w warunkach zwiększonego, jak i zmniejszonego ciśnienia. Urządzenia te zostały zaliczone do „klasy B”, będącej najostrzejszą klasą konstrukcji urządzeń do obróbki powietrza zgodnie z EN1866.

Konstrukcja urządzenia jest wykonana z blach spawanych, dokładnie dopasowanych, gwarantujących doskonałą szczelność. Blachy poddawane są piaskowaniu, a po nałożeniu podkładu pokrywane są białą żywicą epoksydową o grubości 60 mikromilimetrów. Proces ten, jak również pokrycie aluminiowych lameli wężownic farbą na bazie aluminium i wykonanie wsporników ze stali nierdzewnej gwarantuje maksymalną odporność na sterylizację.

Panele o grubości 25 mm (50 mm przy instalacji zewnętrznej) wykonane są z dwóch ścianek blachy stalowej, malowanych na biało, poddawanych obróbce oraz izolowanych termicznie i akustycznie warstwą pianki poliuretanowej. Panele przednie wyposażono we wzierniki kontrolne, w zamykane zamki, ograniczające dostęp, a także uszczelki wykonane z materiałów sterylizowalnych, serwis separatorów nieprzepuszczających pary.

Category: klimatyzacja, klimatyzator  | Tags: ,  | Comments off
środa, czerwiec 22nd, 2011 | Author: admin

Budując budynek nie wystarczy by pokrywał on tylko bieżące zapotrzebowanie, był nowoczesny i estetyczny, ale powinien w równym stopniu odpowiadać ciągle wzrastającym wymaganiom i być konkurencyjny za 10 czy 15 lat. Deweloper musi zwracać uwagę na wiele aspektów. Część z nich to oczywiste wskaźniki takie jak lokalizacja, architektura bryły, estetyka i jakość wykończenia, wyposażenie w nowoczesne instalacje klimatyzacyjne, możliwość łatwego dojazdu i zaparkowania itp. W chwili obecnej coraz większą rolę zaczynają jednak odgrywać czynniki traktowane do tej pory drugoplanowo, t.j. koszty eksploatacyjne związane z funkcjonowaniem budynku, komfort przebywania w pomieszczeniu oraz elastyczność przeprowadzania zmian w zakładanych wcześniej funkcjach.


Pierwszy z czynników wymuszany jest częściowo przez Dyrektywę UE 2002/91/WE regulującą kwestię certyfikatów energetycznych dla budynków. Od 1 stycznia 2008 inwestor występując o pozwolenie na użytkowanie budynku będzie zmuszony przedstawić stosowne świadectwo energetyczne. Przyporządkowanie do określonej klasy energetycznej niewątpliwie wpłynie na koszt wynajmu powierzchni. Opłacalne stanie się inwestowanie w rozwiązania energooszczędne, rozumiane zarówno jako prawidłowo zaprojektowana struktura budynku, jak i zamontowane instalacje klimatyzacji i urządzenia klimatyzacyjne.
Pokaźną część w energetyce całego budynku zajmują urządzenia związane z wentylacją i klimatyzacją. Chcąc obniżyć koszty eksploatacyjne najlepiej stosować te odzyskujące ciepło i chłód, z układem sterowania i falownikami optymalizującymi pracę w zależności od potrzeb, z wykorzystaniem naturalnych procesów takich jak „free cooling” czy „free heating”.
Warto wspomnieć, że w dwudziestoletnim cyklu życia urządzeń koszt eksploatacyjny to ok. 80% sumy wszystkich ponoszonych kosztów związanych z ich zakupem, serwisem i użytkowaniem klimatyzacji.

Category: klimatyzacja, klimatyzator  | Tags: , ,  | Comments off
piątek, czerwiec 03rd, 2011 | Author: admin

Firma Alfa Laval wprowadziła na rynek klimatyzacji swój najnowszy produkt AlfaBlue - urządzenie, które wychodzi poza obowiązujące obecnie standardy konstrukcyjne, gwarantując zwiększoną wytrzymałość, wyższą efektywność i ekonomiczność działania.

Rozmiar: 30595 bajtów

Zastosowanie
W zależności od potrzeb procesu AlfaBlue może być wykonane jako:

  • skraplacze chłodzone powietrzem do wykorzystania w chłodnictwie oraz układach klimatyzacji (modele BCM i BCD),
  • chłodnice cieczy w przemysłowych procesach chłodzenia, klimatyzacji, w przemyśle spożywczym i przetwórczym oraz w przemyśle energetycznym (modele BDM i BDD). W tym ostatnim przypadku zastosowanie AlfaBlue eliminuje proces rozmnażania się bakterii Legionella, zjawiska dość charakterystycznego dla tradycyjnych wież chłodniczych.
  • Category: klimatyzacja, klimatyzatory  | Tags: ,  | Comments off
    sobota, maj 21st, 2011 | Author: admin

    Przełomowe dokonania w dziedzinie klimatyzacji zapewniają po raz pierwszy naturalną klimatyzację budynków za pomocą 100% świeżego powietrza. Chroniona patentem seria produktów do klimatyzacji świeżym powietrzem bazuje w niewiarygodnie prosty sposób na wodzie, powietrzu, niewielkiej ilości energii elektrycznej i obchodzi się bez czynnika chłodniczego. Firma  z północnoniemieckiego Lingen (Ems), specjalizująca się w ogrzewaniu, chłodzeniu i wentylacji stała się tym samym prekursorem nowej technologii na skalę światową. W Polsce klimatyzacja świeżym powietrzem została już zaprezentowana środowisku branżowemu i spotkała się z dużym zainteresowaniem.
    Urządzenia do klimatyzacji świeżym powietrzem, działające na zasadzie tak zwanego pośredniego chłodzenia przez odparowanie, dają oszczędność do 80% kosztów energii w porównaniu do tradycyjnych systemów. Technologia OxyCell działa na wzór natury. Gdy człowiekowi jest za gorąco, na powierzchni skóry tworzy się cienka warstwa potu. Parując pot ochładza ciało w wyniku chłodu powstałego podczas odparowania. W systemie klimatyzacji świeżym powietrzem nieustannie odparowuje cienka warstwa wody, natryskiwana na lamele wymiennika ciepła OxyCell. Dzięki odparowaniu powstaje chłodne powietrze. W idealnym przypadku możliwe jest obniżenie temperatury nawet o 10°C.
    W pomieszczeniu nie zwiększa się wilgotność powietrza, co powoduje obniżenie komfortu, ani też nie wysycha powietrze, co ma miejsce w przypadku konwencjonalnych systemów klimatyzacji. Zaburzenia takie jak bóle głowy, sucha skóra, kaszel czy łzawienie należą tym samym do przeszłości. Zanieczyszczenia powietrza zewnętrznego są usuwane przez wy-soko wydajne filtry, co gwarantuje zdrowy klimat w pomieszczeniu.

    Duży nacisk, już w fazie projektowania, położono na wygląd zewnętrzny klimatyzacji. Modernistyczny, zaokrąglony kształt paneli obudowy, a także jej ciemny, grafitowy kolor nawiązują do wyglądu współczesnych serwerowni innych urządzeń komputerowych. Projekt powstał we współpracy ze znanym, międzynarodowym zespołem projektantów form przemysłowych. Głównym założeniem prac byto stworzenie oryginalnego, atrakcyjnego i łatwo rozpoznawalnego produktu.
    Spośród wielu zmian konstrukcyjnych, na szczególną uwagę zasługuje wprowadzenie nowych sterowników. Zgodnie z dzisiejszymi wymaganiami realizują one bardzo rozbudowane funkcje w zakresie sterowania, zdalnego nadzoru i komunikacji z systemami BMS. Nowe urządzenia dostępne są we wszystkich konfiguracjach, zarówno w wersji z bezpośrednim odparowaniem, jak i z chłodzeniem wodą lodową.
    Przeznaczenie szaf to przede wszystkim pomieszczenia komputerowe, centrale telefoniczne, sterownie przemysłowe, laboratoria itp.
    Nowe szafy klimatyzacyjne  są efektem wieloletnich doświadczeń konstruktorów, a także ciągłego udoskonalania produktu, jak również wnikliwych analiz potrzeb różnych rynków.

    Program klimatyzacji świeżym powietrzem  obejmował pierwotnie urządzenia do klimatyzacji budynków o wydajności od 400 do 3000 m3/h. Rozbudowa programu przyniosła w efekcie nowe urządzenie do chłodzenia mieszkań. System sterowania klimatyzacją INDOOR 400 WRG zapewnia komfortowy klimat i odzysk do 80% ciepła. Firma pracuje obecnie nad rozbudową programu o kolejne, większe urządzenia obiektowe.

    Category: Bez kategorii  | Comments off
    niedziela, maj 01st, 2011 | Author: admin

    Program WENTYLEK to istniejąca od kilku lat bezpłatna nakładka na AutoCADa i IntelliCADa wspomagająca rysowanie i obliczenia instalacji wentylacyjnych. Program jest stale rozwijany, a w ostatniej wersji 2.6 wzbogacił się o bardzo poważne udogodnienie, jakim jest projektowanie instalacji wg linii łamanej rysowanej przez projektanta wentylacji.

    Ten sposób projektowania pozwala maksymalnie szybko budować rozległe instalacje. Program automatycznie dobiera i wstawia kanały wentylacyjne na odcinkach prostych, a w miejscach załamań kolana o odpowiednio dobranym kącie. W tworzonej gałezi można umieszczać redukcje i trójniki - zawsze w trakcie rysowania ”po ścieżce” można wywołać okienko dialogowe (rys. 1), w którym możemy zażyczyć sobie np. zmiany średnicy, program wstawia wówczas redukcję lub redukcję z mufą zależnie od tego, gdzie wypadł punkt zmiany. Jeśli zażądamy umieszczenia w klikniętym punkcie trójnika, będziemy mogli określić, w którą stronę ma być skierowane odejście - po wstawieniu trójnika instalacja ”podążać” będzie dalej według wcześniej wytyczonego kierunku. Trójnikiem możemy też zakończyć budowanie ciągu elementów, odbywa się to poprzez wcięcie trójnika w kanał innej gałęzi.

    Rozmiar: 86321 bajtów

    W wersji 2.6 programu zmodyfikowano ponadto rozkaz przesuwania opisu elementu. Stał się on rozkazem seryjnym, połączono go też ze wstawianiem odnośnika. W tym kształcie, rozkaz znacznie ułatwia rozmieszczenie opisów gałęzi projektowanych ”po ścieżce”. Na rysunku 2 pokazano fragment projektu wykonanego z pomocą programu WENTYLE.

    Program posiada biblioteki czterech rzeczywistych liczacych się producentów wentylacji.

    Rozmiar: 74683 bajtów

    piątek, kwiecień 15th, 2011 | Author: admin

    Osuszacze mają zastosowanie wszędzie tam gdzie mamy do czynienia z nadmierną wilgotnością powietrza potęgującą powstawanie korozji, pleśni, przykrych zapachów, a instalacja wentylacji i klimatyzacji nie daje sobie z nimi rade. Dzięki ich zastosowaniu: pomieszczenia gospodarcze (garaże, piwnice, suszarnie, pralnie, suteryny), domki letniskowe; archiwa, księgarnie, biblioteki, filmoteki; biura handlowe, pomieszczenia z komputerami, muzea, galerie; baseny i szatnie przybasenowe; ogrody zimowe; hurtownie, magazyny z artykułami wrażliwymi na wilgoć; stacje uzdatniania wody, przepompownie; zalane budynki, mieszkania, piwnice; pomieszczenia remontowane (przyspieszają procesy wysychania gipsowanych, malowanych ścian i podłóg) mają gwarancję odpowiednio osuszonego i czystego powietrza.

    Zasada działania
    Osuszacze kondensacyjne  to urządzenia, których praca opiera się na wykraplaniu wilgoci zawartej w powietrzu, podobnie działa osuszanie w klimatyzacji. Wilgotne powietrze zasysane jest do osuszacza za pomocą wentylatora, następnie oczyszczone przez filtr kierowane jest na zimną wężownicę parownika. Tam ulega schłodzeniu poniżej punktu rosy i następuje wykroplenie się wody. Kondensat spływa z wężownicy do tacy ociekowej, a następnie do zbiornika znajdującego się w dolnej części osuszacza. Kondensat z tacy ociekowej można również odprowadzić bezpośrednio do kanalizacji za pomocą elastycznego węża dołączanego do każdego urządzenia. Dalej osuszone powietrze trafia na skraplacz, gdzie ulega ogrzaniu. Dzięki temu wydmuchiwane z osuszacza powietrze ma temperaturę zbliżoną do temperatury otoczenia.

    Budowa
    Osuszacze kondensacyjne  z ekologicznymi czynnikami chłodniczymi R 134a i R 10A, zbudowane są z wysokiej jakości materiałów odpornych na korozję. Estetyka i funkcjonalność wykonania sprawia, że pasują do każdego wnętrza. Umieszczony z przodu filtr powietrza jest dostępny do czyszczenia bez specjalnych narzędzi.
    Osuszacze to urządzenia pracujące w temperaturach od 2oC do 35oC. Dzięki zastosowaniu elektronicznego sterownia oraz ciekłokrystalicznego wyświetlacza można nastawić żądaną wilgotność w przedziale od 30% do 90% wilgotności względnej w odstępach co 5%. Możliwe jest także sprawdzenie aktualnej wilgotności powietrza w pomieszczeniu. Wbudowany mikroprzełącznik alarmu sprawia, że urządzenie w momencie napełnienia się zbiornika zostaje wyłączone, a konieczność opróżnienia zbiornika kondensatu sygnalizowana jest alarmem dźwiękowym i świetlnym (dioda). Modele o wydajności osuszania 12 i 14 l/24 h to urządzenia przeznaczone do montażu na ścianie (wiszące). Dzięki niewielkim gabarytom można je stosować w łazienkach, pralniach, suszarniach.
    Kółka, uchwyty oraz niewielkie rozmiary i ciężar  który posiada również funkcję grzania, sprawiają, iż są to urządzenia mobilne i łatwe w transporcie. Można zaliczyć je do grupy urządzeń, które stosuje się w budynkach mieszkalnych, piwnicach, biurach, muzeach, galeriach, archiwach, bibliotekach, filmotekach, księgarniach.
    Do osuszaczy o przeznaczeniu profesjonalnym, które stosować można w zalanych budynkach, podczas prac remontowo-budowlanych, hurtowniach, magazynach, stacjach uzdatniania wody, przepompowniach.
    Wszystkie nasze urządzenia pracują cicho, bezpiecznie i pewnie, nie wymagają dużo miejsca, są energooszczędne, pozwalają precyzyjnie ustawić żądane parametry. Gwarantują dużą wydajność nie zależnie od temperatur.

    Category: klimatyzacja, klimatyzatory  | Tags: , ,  | Comments off
    czwartek, marzec 31st, 2011 | Author: admin

    Klimatyzacja budynków użytkowych i przemysłowych wiąże się na ogół z koniecznością dostarczania do nich powietrza zewnętrznego. Parametry powierza zewnętrznego są zmienne w ciągu roku, latem mamy do dyspozycji powietrze ciepłe o stosunkowo dużej zawartości wilgoci (wilgotności bezwzględnej), zimą powietrze zimne o małej zawartości wilgoci. Pomiędzy tymi okresami występują okresy, klimatyzacja Warszawa które można nazwać przejściowymi, o temperaturze i wilgotności bezwzględnej w zakresach pośrednich pomiędzy zimą a latem.

    Zmienność parametrów wilgotnościowych powietrza zewnętrznego omówiona zostanie na podstawie wyników pomiarów parametrów klimatu prowadzonych na terenie Politechniki Poznańskiej . Jednak, nie popełniając dużego błędu, dane wilgotnościowe odnieść można do przeważającego obszaru Polski. Na rys. 1 i 2 przedstawiono przebieg zmian i częstotliwość występowania określonych przedziałów zawartości wilgoci w powietrzu zewnętrznym w roku 1997 uznanym na podstawie analiz za rok reprezentatywny. Na rysunkach tych dodatkowo zaznaczono obszary zawartości wilgoci w powietrzu zewnętrznym odpowiadające zakresom uznanym za optymalne (cp,- = 40-5-60%) i dopuszczalne (cp,- = 30-5-75%) wilgotności względnej powietrza w pomieszczeniu z małą aktywnoś-cią fizyczną użytkowników (met < 1), dla okresów letniego (ti = 24°C) i zimowego (ti = 20°C).

    Zawartość wilgoci 8 g/kg przyjmowana jest często jako wartość graniczna do określania teoretycznej wartości gramo-godzin nawilżania i osuszania. Gramo-godziny nawilżania są iloczynem liczby godzin nawilżania i różnicy pomiędzy zawartością pary wodnej w powietrzu w pomieszczeniu równą 8 g/kg a średnią zawartością pary wodnej w powietrzu zewnętrznym. Odpowiednio do tego zdefiniowane są gramogodziny osuszania. Dla analizowanego roku, ilość gramogo-dzin nawilżania wynosi 22 200 h/rok-g/ kg, natomiast gramogodzin osuszania 4160 h/rok • g/kg - są to oczywiście wartości teoretyczne przy założeniu 24 godzinnego działania układu klimatyzacji, braku wewnętrznych zysków wilgoci i utrzymywaniu wilgotności wewnętrznej powietrza na poziomie odpowiadającym zawartości wilgoci 8 g/kg.

    W praktyce w układach klimatyzacyjnych budynków użytkowych dopuszczalne są znaczne odstępstwa od powyższych wartości teoretycznych. Górna granica zakresu optymalnego wilgotność względnej powietrza wewnętrznego to ok. 60%, dolna znajduje się na poziomie ok. 40%, wartości graniczne, których nie należy przekraczać to 75% i 30%. Dodatkowo w pomieszczeniach występują na ogół zyski pary wodnej, najczęściej od ludzi, które zimą poprawiają warunki wilgotnościowe w pomieszczeniach, natomiast latem wręcz odwrotnie.
    Przyjmując całoroczne zyski pary wodnej w pomieszczeniu na poziomie 1g/kg nawiewanego powietrza, 24 godzinną pracę układu klimatyzacji i utrzymywanie wilgotności względnej na poziomie optymalnym (40-5-60%), gramogodziny nawilżania dla analizowanego roku wynoszą 5450 h/rok -g/kg, gramogodziny osuszania 2800 h/rok-g/kg, natomiast dla 12 godzinnej dziennej pracy układu klimatyzacji odpowiednio: gramogodziny nawilżania 2785 h/rok-g/kg, gramogodziny osuszania 1210 h/rok-g/kg. Przyjmując powyższe założenia i utrzymywanie wilgotności względnej w zakresie dopuszczalnym (30-5-75%) oraz 12 godzin pracy systemu klimatyzacji w ciągu dnia, gramogodziny nawilżania wynoszą 920 h/rok• g/kg, natomiast gramogodziny osuszania 240 h/rok-g/kg. Są to więc wartości znacznie mniejsze od teoretycznych.
    Praktycznie, z punktu widzenia utrzymania wilgotności względnej powietrza w zakresach optymalnych w przeciągu całego roku dużo większe znaczenie energetyczne ma nawilżanie powietrza niż jego osuszanie (rys. 2). Osuszanie powietrza najczęściej i tak występuje w układach klimatyzacyjnych ze względu na stosowanie chłodnic o temperaturze powierzchni poniżej punktu rosy powietrza nawiewanego.

    Koszty energetyczne nawilżania powietrza
    Proces nawilżania powietrza w klimatyzacji wiąże się ze zwiększeniem zawartości wilgoci w powietrzu dostarczanym do pomieszczenia, tak by osiągnąć wymagany poziom wilgotności względnej powietrza w warunkach termicznych panujących w pomieszczeniu. W przypadku osuszania proces jest odwrotny. W układach klimatyzacyjnych nawilżanie powietrza osiąga się poprzez wprowadzenie do jego strumienia wody lub pary wodnej, a także poprzez mieszanie z powietrzem wilgotnym. Osuszanie natomiast, realizowane jest poprzez kontakt powietrza z powierzchnią (chłodnicą) o temperaturze niższej niż temperatura punktu rosy powietrza lub rzadziej poprzez kontakt ze złożem sorpcyjnym (higroskopijnym) regenerowanym na zimno lub gorąco. W praktyce jednak najczęściej nawilżanie powietrza w klimatyzacji komfortu odbywa się poprzez wtrysk pary lub rozpylanie wody w komorach zraszania. Ze względu na wady nawilżaczy wodnych (komór zraszania), do których zaliczyć można przede wszystkim: stosunkowo duże gabaryty, konieczność częstego czyszczenia i dezynfekcji wody obiegowej, groźbę rozwoju flory bakteryjnej i mikroorganizmów, problemy z porywanymi cząsteczkami rozpylanej wody, straty ciśnienia (ok. 100-5-200 Pa), znajdują one zastosowanie głównie w instalacjach przemysłowych. Zostały one wyparte przez nawilżacze parowe z własnymi wytwornicami pary. W niektórych sytuacjach, gdy w budynku istnieje instalacja parowa (kotłownia parowa), stosowana jest centralna dystrybucja pary do lanc umieszczonych w kanałach lub centralach klimatyzacyjnych.

    Jeżeli para wodna wprowadzana do powietrza jest parą suchą a nie przegrzaną, a tak jest w większości przypadków, to strumień ciepła wprowadzany do powietrza jest niewielki, a jego temperatura nieznacznie wzrasta (ok. 0,5-J-1,0°C). Z pewnym uproszczeniem można przyjąć, że proces nawilżania parą suchą przebiega wzdłuż izotermy termometru suchego (rys. 3).

    W przypadku nawilżania w komorze zraszania proces jest dużo bardziej skomplikowany, praktycznie jeżeli nie podgrzewamy wody obiegowej, temperatura wody uzupełniającej jest zbliżona do temperatury adiabatycznego nasycenia i nie ma dużych strat ciepła obiegu wodnego to proces nawilżania w komorze zraszania przebiega adiabatycznie (rys. 3). Wiążę się to z ochłodzeniem przepływającego powietrza i jeżeli chcemy w pełni kontrolować temperaturę nawiewanego powietrza to koniecznością jest jego ponowne ogrzanie na nagrzewnicy przed wprowadzeniem powietrza do pomieszczenia (rys. 3).
    Koszty energetyczne związane z procesem nawilżania powietrza w klimatyzacji zależą głównie od sposobu nawilżania (wodnego czy parowego), od zakresu utrzymywanej wilgotności względnej (zakres optymalny czy minimalny) oraz oczywiście od parametrów wilgotnościowych powietrza zewnętrznego (stopnio-godzin nawilżania).

    Ogólnie uważa się, że najtańszym energetycznie sposobem nawilżania powietrza stosowanym w klimatyzacji jest nawilżanie wodne w komorach zraszania lub komorach o powierzchniach zraszanych. Jest tak, ale pod warunkiem, że nie podgrzewamy powietrza po procesie nawilżania. Koszty z tym związane, to koszty przetłaczania i rozpylania wody (napęd pompy obiegowej), koszty związane ze zwiększeniem oporu przepływu powietrza przez centralę, koszty ponownego podgrzewania ochłodzonego adiabatycznie powietrza oraz oczywiście koszty zużytej wody. Zużycie wody związane jest nie tylko z jej odparowaniem, ale również z koniecznością jej częstej wymiany ze względu na zwiększanie zasolenia i zabrudzenie szlamem powstałym z pyłu zawartego w przepływającym powietrzu. Praktycznie zużycie wody jest 3-4 razy większe niż wynika to tylko z odparowania. Przybliżone koszty związane z procesem nawilżania w komorze zraszania możemy wyliczyć ze wzoru:


    Koszty tłoczenia wody zależą głównie od wymaganego ciśnienia wody przed dyszami (1,5-5-4,5 bara), wymaganego strumienia tłoczonej wody w stosunku do powietrza i oporów filtrów wody zasysanej. Stosunek rozpylanej wody wynosi od około 0,3 do 1,5 kg wody na 1 kg powietrza [3]. Zakładając 2000 godzin pracy pompy obiegowej w roku zużycie energii elektrycznej wyniesie od ok. 0,1 do 0,3 kWh/rok na kg/h przetłaczanego powietrza.

    Koszty tłoczenia powietrza związane są ze zwiększeniem oporów przepływu
    powietrza przez centralę. Spadek ciśnienia przy przepływie przez komorę zraszania i odkraplacz wynosi średnio 10O-5-2OO Pa, występuje jednak w ciągu całego roku. Dla 3600 godzin pracy układu w roku dodatkowe zużycie energii elektrycznej wyniesie więc od 0,11 do 0,22 kWh/rok na kg/h przetłaczanego powietrza

    Odparowanie rozpylonych kropel wody w przepływającym powietrzu wiąże się z pobieraniem ciepła i jego ochładzaniem. Zakładając, że ochłodzone powietrze doprowadzamy do temperatury przed komorą zraszania > koszty podgrzania powietrza można wyznaczyć z ilości ciepła potrzebnego do odparowania wody (ciepło parowania 2500 kJ/kg) i gramogodzin nawilżania. Dla 2800 gra-mogodzin nawilżania zapotrzebowanie energii wyniesie 1,94 kWh/rok na kg/h przetłaczanego powietrza.

    Praktyczne zużycie wody jak już wcześniej wspomniano jest 3-4 razy większe od teoretycznego, zatem dla 2800 gramogodzin nawilżania zużycie wody wyniesie ok. 8-11 kg wody na rok na kg/h przetłaczanego powietrza.
    Przybliżone łączne koszty nawilżania 1 kg/h powietrza dla centrali klimatyzacyjnej z komorą zraszania przy założeniu 2800 gramogodzin nawilżania to ok. 2,1-2,5 kWh/rok plus koszt ok. 10 kg wody uzdatnionej. Przy obecnych cenach energii i wody uzdatnionej jest to ok. 0,7-0,8 zł/rok na kg/h przetłaczanego powietrza (rys. 4).

    Przykładowo dla centrali klimatyzacyjnej o wydajności powietrza 10 000 kg/h jest to kwota rzędu 7000-8000 zł/rok, bez uwzględnienia kosztów dodatkowych związanych np. z konserwacją, amortyzacją itp.
    Jeżeli po procesie nawilżania nie ma potrzeby podgrzewania powietrza to roczny koszt nawilżania wodnego wyniósłby tylko 0,15-0,25 zł na kg/h przetłaczanego powietrza -byłby więc stosunkowo niewielki.

    Dla nawilżania poprzez wtrysk pary wodnej oszacowanie kosztów nawilżania jest znacznie prostsze, bowiem najważniejszymi kosztami są koszty wytworzenia pary wodnej oraz koszty wody odparowującej i wody służącej do płukania i usuwania osadów.

    Koszt wytworzenia pary wodnej zależny jest głównie od sprawności urządzenia w którym się to odbywa. Obecnie najczęściej wykorzystuje się do tego celu elektryczne wytwornice pary wodnej połączone przewodem parowym z lancą lub kilkoma lancami wtryskującymi parę, umieszczonymi w centrali klimatyzacyjnej lub kanale za centralą. W takim przypadku, ilość energii potrzebnej do wytworzenia 1 kg pary suchej jest to ilość ciepła potrzebna do podgrzania wody do stanu wrzenia, odparowania wody, do pokrycia ew. strat ciepła do otoczenia oraz strat związanych ze skraplaniem pary przed wprowadzeniem do powietrza. Zakładając początkową temperaturę wody 20°C, ciepło parowania 2500 kJ/kg, 2800 gramogodzin nawilżania i sprawność wytwornicy wraz z systemem dystrybucji pary na poziomie 80% na każdy kg/h powietrza zapotrzebowanie energii elektrycznej wyniesie ok. 2,75 kWh/kg rok. Jest zatem ok. 10-5-20% większe od nawilżaczy wodnych.

    Zużycie wody w nawilżaczach parowych jest mniejsze niż w nawilżaczach wodnych, jednak ze względu na konieczność usuwania pozostałości mineralnych po odparowaniu również większe od teoretycznego od 1,5 do 2 razy. Dodatkowo, zwłaszcza przy stosowaniu wody nie-uzdatnionej, uszkodzeniu lub szybkiemu zużyciu ulegają elementy wytwornicy (zbiorniki, grzałki itp.).
    Sumaryczne koszt nawilżania parowego wg powyższych założeń wynosi ok. 0,9-5-1,0 zł/rok na kg/h przetłaczanego powietrza (rys. 5).
    Powyższe analizy opierały się na założeniu utrzymywania w pomieszczeniu dolnej granicy wartości optymalnych wilgotności względnej powietrza w pomieszczeniu (40%) i prawidłowej pracy całego układu klimatyzacyjnego, a zwłaszcza układu automatycznego sterowania i regulacji. W praktyce powyższe koszty mogą znacznie wzrosnąć np. z powodu „zarośnięcia” i zwiększenia oporów przepływu przez elementy za komorą zraszania, zmniejszenia sprawności komory z powodu zapchania dysz rozpylających, rozregulowania układu automatyki itp. Dlatego zwłaszcza w przypadku nawilżaczy wodnych wymagana jest wysoka kultura obsługi i eksploatacji urządzenia.

    Koszty energetyczne osuszania powietrza
    W naszej strefie klimatycznej proces osuszania powietrza przed wprowadzeniem go do pomieszczeń stosowany jest rzadko, głównie w dwóch przypadkach. Pierwszy występuje wtedy, gdy mamy do czynienia z wysokimi wymogami co do stabilizacji poziomu wilgotności względnej powietrza w pomieszczeniach, np. ze względów technologicznych czy zdrowotnych, drugi natomiast, kiedy w celu klimatyzacji pomieszczeń stosowane są systemy w których nie możemy dopuszczać do wykraplania się wilgoci na powierzchniach wymiany ciepła czy rur zasilających (sufity i posadzki chłodzące, belki chłodzące itp.) W pozostałych przypadkachklimatyzacji pomieszczeń proces osuszania jest najczęściej procesem samoistnym, niekontrolowanym, spowodowanym niską temperaturą powierzchni chłodnic przeponowych w urządzeniach klimatyzacyjnych (centralach klimatyzacyjnych, klimakonwektorach, klimatyzatorach). W tych przypadkach warunkiem wystąpienia osuszania jest to aby temperatura powierzchni chłodnicy była niższa od temperatury punktu rosy powietrza.
    Istnieją dwa podstawowe sposoby osuszania powietrza. Pierwszy to ochładzanie powietrza za pomocą wymiennika ciepła o temperaturze niższej od temperatury punktu rosy powietrza (chłodzenie z wykraplaniem), drugi to absorpcja lub adsorpcja wody przez materiały absorbujące parę wodną. Osuszacze sorpcyjne wypełnione są materiałem silnie higrosko-pijnym, najczęściej żelem krzemionkowym (silikażelem), który po osiągnięciu stanu nasycenia musi zostać regenerowany -najczęściej przez podgrzanie do temperatury 150-5-200°C gorącym powietrzem, lub na zimno przez powietrze już osuszone. Stąd konstrukcja tego typu urządzeń to dwa złoża działające naprzemiennie lub złoża obrotowe, gdzie część złoża osusza powietrze, podczas gdy druga część jest regenerowana. Przykład osuszacza sorpcyjnego obrotowego pokazano na rys. 6.

    Najczęstszym sposobem osuszania powietrza w klimatyzacji jest osuszanie przez ochłodzenie i kondensację (rys. 7).

    Przepływające przez chłodnicę powietrze styka się z jej zimną powierzchnią, para wodna zawarta w powietrzu skrapla się, a powietrze zostaje osuszone - ale również ochłodzone. Chłodnice powietrza w praktyce zasilane są w dwojaki sposób: bezpośrednio z układu chłodniczego sprężarkowego (chłodnice freonowe), chłodnica spełnia wówczas rolę parownika i pośrednio, poprzez czynnik pośredniczący w wymianie ciepła pomiędzy źródłem chłodu a przepływającym powietrzem (chłodnice wodne). Czynnikiem pośredniczącym w klimatyzacji jest najczęściej woda lub w układach całorocznych mieszanka wody z czynnikiem przeciwzamrożeniowym (np. glikolem etylenowym). Źródłem chłodu są natomiast sprężarkowe wytwornice wody lodowej, tzw. water chillery lub wytwornice absorpcyjne. Lepsze efekty osuszania można osiągnąć przy stosowaniu chłodnic freonowych ze względu na możliwą do osiągnięcia niższą średniątemperaturę powierzchni chłodnicy (ATP) - w praktyce niewiele powyżej temperatury parowania freonu.
    W praktyce urządzeń klimatyzacyjnych, jak już wspomniano, najczęściej używany jest sposób kondensacyjny. Biorąc pod uwagę, że osuszanie najczęściej występuje w urządzeniach klimatyzacyjnych w sposób niekontrolowany (wynikowy) nie zawsze jest efektem pożądanym, a do tego jeszcze kosztownym. W niektórych przypadkach, zwłaszcza przy chłodnicach freonowych i małych zyskach wilgoci, następuje nadmierne przesuszanie powietrza w pomieszczeniach, następstwem czego jest opinia, że klimatyzacja wysusza powietrze. Przy wysokim poziomie osuszania powietrza, co wiąże się z jego znacznym ochłodzeniem, najczęściej wymagane jest jego podgrzanie na nagrzewnicy wtórnej przed wprowadzeniem do pomieszczenia. Zbyt zimne powietrze może powodować dyskomfort termiczny dla użytkowników lub, jeżeli temperatura punktu rosy dla powietrza w pomieszczeniu jest wysoka, wykraplanie się wilgoci na elementach nawiewu powietrza.

    Koszty energetyczne związane z procesem osuszania powietrza w klimatyza cji , podobnie jak przy nawilżaniu, zależą  głównie od sposobu osuszania (kondensacyjny czy sorpcyjny), od zakresu utrzymywanej wilgotności względnej (optymalnej czy dopuszczalnej), od parametrów wilgotnościowych powietrza zewnętrznego (stopniogodzin nawilżania) oraz od tego, czy po procesie osuszania powietrze musi zostać ponownie podgrzane przed wprowadzeniem do pomieszczenia.
    Dla kondensacyjnego sposobu osuszania powietrza przybliżone koszty osuszania Ko możemy wyliczyć sumując następujące składniki:

    Koszty energetyczne wytworzenia energii chłodniczej na potrzeby osuszania można obliczyć określając ilość ciepła odbieranego od osuszanego powietrza i sprawność energetyczną wytwarzania chłodu. Teoretycznie jest to ilość stopniodni osuszania pomnożona przez ciepło skraplania pary wodnej (ciepło parowania wody 2500 kJ/kg, co daje 0,7 kWh/kg wody). Dla warunków klimatycznych analizowanych wcześniej gramogodziny osuszania wynosiły 1210 h/rok-g/kg - dla utrzymania optymalnego górnego poziomu wilgotności względnej powietrza w pomieszczeniu (60%), przy 12 godzinach dziennej pracy układu klimatyzacji i wewnętrznych zyskach wilgoci na poziomie 1 g/kg nawiewanego powietrza. Dla sprężarkowych urządzeń chłodniczych praktyczny współczynnik sprawności wytwarzania chłodu wynosi od 2,5 do 4,0, zatem koszt wytworzenia 1 kWh chłodu to koszt 0,25 do 0,4 kWh energii elektrycznej. Wg powyższych założeń, przy obecnych cenach energii elektrycznej roczny koszt wytworzenia chłodu na potrzeby osuszania to ok. 0,08-0,10 zł na kg/h nawiewanego powietrza.

    Proces kondensacyjnego osuszania powietrza wiąże się ze spadkiem jego temperatury, a wielkość zmian temperatury przy jednostkowej zmianie zawartości wilgoci praktycznie zależy od parametrów początkowych powietrza i temperatury powierzchni chłodnicy. Praktycznym problemem jest również przyjęcie konkretnej wartości stopniodni osuszania, bowiem najczęściej przy chłodzeniu w klimatyzacji osuszanie i tak występuje ze względu na parametry pracy chłodnicy. Należy mieć na uwadze, że niepotrzebne osuszanie powietrza jest stratą energii, która płynie do kanalizacji. Praktycznie, osuszanie kondensacyjne wiąże się z koniecznością przechłodzenia powietrza, a w naszych warunkach klimatycznych ilość energii chłodniczej potrzebnej do osuszania wzrasta w związku z tym do ok. 1,5-2,8 kWh/ kg odprowadzanej wody. Roczne koszty wytworzenia chłodu na potrzeby osuszania wzrastają więc do ok. 0,17-0,32 zł na kg/h przepływającego powietrza.

    Koszty tłoczenia powietrza związane są ze zwiększeniem oporów przepływu powietrza przez centralę. Ze względu na niewielką wymaganą wydajność nagrzewnic II stopnia, najczęściej stosuje się nagrzewnice elektryczne lub wodne o minimalnej liczbie rzędów, ich opory przepływu powietrza są stosunkowo niewielkie (30-70 Pa). Chłodnice powietrza, zwłaszcza wodne, służące do osuszania powietrza mają stosunkowo dużą ilość rzędów, mokre powierzchnie i konieczność stosowania odkra-placza, a co za tym idzie również duże opory przepływu powietrza (200-400 Pa). W sumie dla 3600 godzin pracy układu w roku dodatkowe zużycie energii elektrycznej do napędu wentylatora wyniesie od 0,25 do 0,5 kWh/rok na kg/h przetłaczanego powietrza, a roczne koszty 0,08-0,16 zł na kg/h przetłaczanego powietrza.

    Roczne koszty podgrzewu powietrza w nagrzewnicy II stopnia są stosunkowo trudne do precyzyjnego obliczenia, czy oszacowania, ze względu na różne wymagane minimalne temperatury nawiewu w systemach klimatyzacyjnych i zmienne parametry powietrza przed nagrzewnicą II stopnia. Praktycznie, obliczeniową minimalną temperaturą powietrza nawiewanego w klimatyzacji jest 16°C, która dla większości przypadków jest temperaturą powyżej temperatury punktu rosy dla powietrza w pomieszczeniach. Zakładając, że powietrze po osuszeniu na chłodnicy należy podgrzać o 3-5°C, przy 800 godzinach osuszania w roku i elektrycznej nagrzewnicy II stopnia roczny koszt ogrzewania powietrza to ok. 0,2-0,3 zł na kg/h przetłaczanego powietrza.
    Łączne roczne koszty osuszania powietrza dla warunków przyjętych powyżej to poziom 0,45-0,78 zł na kg/h przetłaczanego powietrza. Przykładowo, dla centrali klimatyzacyjnej o wydajności powietrza 10 000 kg/h jest to kwota rzędu 4500-7800 zł/rok, bez uwzględnienia kosztów dodatkowych związanych np. z konserwacją urządzeń chłodniczych, amortyzacją itp.

    Category: klimatyzacja, klimatyzatory  | Tags: , , ,  | Comments off
    niedziela, marzec 20th, 2011 | Author: admin

    Instalacje klimatyzacji w szpitalnych salach operacyjnych muszą spełniać szereg wymagań, nietypowych dla innych zastosowań systemów klimatyzacyjno-wentylacyjnych. Najważniejszym wymogiem jest ograniczenie do minimum ilości bakterii w powietrzu szczególnie na salach operacyjnych.

    Dostarczanie dużych ilości, praktycznie sterylnego powietrza, do strefy operacyjnej wiąże się z koniecznością utrzymania strefy obwodowej, gdzie następuje mieszanie się powietrza obiegowego z powietrzem z sali operacyjnej. Wystarczająco duże wymiary strefy operacyjnej uzyskuje się, gdy powierzchnia stropu nawiewnego wynosi np. 3,2×3,2m. Nawiewnik taki dostarcza 8000-10 000 m3/h powietrza, przy czym wystarczająca ilość powietrza zewnętrznego wynosi 1200-1500 m3/h. Do utrzymania sterylności sali operacyjnej, gdy nie są wykonywane operacje wystarczy nawiew wyłącznie oczyszczonego powietrza obiegowego.

    Przyczyny wysokich kosztów w szpitalnictwie.
    Realizując inwestycję szpitalną należy liczyć się z kosztami inwestycyjnymi oraz eksploatacyjnymi. W praktyce inwestorzy zwracają uwagę jedynie na koszty inwestycyjne, przywiązując zbyt małą wagę do szeroko pojętych kosztów eksploatacji. Sytuację tę obrazuje zamieszczona ilustracja bez podpisu, w której inwestycję oraz późniejsze koszty pokazano w postaci góry lodowej.
    Zastosowanie ekonomicznego systemu klimatyzacji sal operacyjnych skutkuje osiągnięciem oszczędności o dwojakim charakterze - po pierwsze redukuje koszty eksploatacyjne, a po wtóre redukuje koszty towarzyszące poprzez:
    - zminimalizowanie odsetka infekcji,
    - redukcję ilości antybiotyków,
    - redukcję ilości krwi do transfuzji.

    Proponowane rozwiązania
    Przede wszystkim proponuje się zastosowanie stropów nawiewnych gwarantujących laminarną strugę wypływającego powietrza. Strop wyposażony jest w moduł powietrza obiegowego, filtr absolutny i laminaryzator. Przyjmujemy strop o wymiarach 3,2×3,2 m, tak aby objąć zasięgiem strefy czystej stół operacyjny, zespół operacyjny oraz instrumentarium. Zapisy określające minimalne wymiary w obrysie stropów jako 3,2×3,2 m pojawiają się obecnie w normach europejskich (np. szwajcarskiej). Efekt zastosowania stropu pokazuje rys. 5.


    Rys. 4. Obszar czysty przy zbyt małym stropie nawiewnym


    Rys. 5. Strop nawiewny o wymiarach zgodnych z normami europejskimi

    W celu spełnienia kryterium prędkości strugi powietrza strop taki, pracować powinien przy wydatku powietrza 8000 - 10 000 m3/h. Oczywiście praca stropu tylko na powietrzu zewnętrznym pociągałaby za sobą wysokie koszty eksploatacyjne wentylacji. Stąd też narodził się pomysł wykorzystania powietrza obiegowego z sali operacyjnej, zmieszania go z niezbędną ilością powietrza zewnętrznego i po przepuszczeniu łącznego strumienia przez filtr absolutny ponownego wprowadzenia do sali. Ilość świeżego powietrza stanowi jedynie ok. 15% mieszaniny. Skutkuje to tym, że efektywnie działający strop nawiewny potrzebuje jedynie 1200-1500 m3/h świeżego powietrza. Konsekwencje tego faktu pokazane zostały w postaci bilansu kosztów w załączniku do prezentowanego artykułu. W celu zabezpieczenia laminarnego strumienia powietrza przed zakłóceniami stosuje się fartuchy osłaniające.


    Rys. 7. Przekrój stropu nawiewnego

    Category: Montaż klimatyzacji, klimatyzacja  | Tags: , ,  | Comments off
    niedziela, marzec 06th, 2011 | Author: admin

    Podjęcie właściwej decyzji odno­śnie wyboru centrali klimatyzacyjnej wiąże się z rozpatrzeniem takich in­formacji jak: koszt zakupu urządze­nia, koszt jego eksploatacji oraz insta­lacji. Powyższe aspekty związane są z dostępnymi funkcjami realizowany­mi przez urządzenie klimatyzacyjne oraz zastosowanymi w nim kompo­nentami, takimi jak wymienniki cie­pła, silniki czy wentylatory.

    Funkcja odzysku energii

    Czy lepiej zastosować centralę klimatyzacyjną z odzyskiem energii czy też bez niego? To pytanie czę­sto zadaje sobie projektant. Centra­le bez odzysku są centralami tań­szymi w stosunku do central z od­zyskiem energii, łatwiejszymi w użytkowaniu oraz serwisowaniu. Nie bez znaczenia jest także aspekt ekologiczny, który przemawia za stosowaniem odzysku energii. Je­żeli już zdecydujemy wybrać cen­tralę z odzyskiem energii, to ko­nieczny jest wybór sposobu odzy­sku. Do podstawowych metod od­zysku energii stosowanych w cen­tralach klimatyzacyjnych należą: za­stosowanie regeneracyjnego wy­miennika obrotowego, wymiennika krzyżowego, układu glikolowego czy komory mieszania. Każdy z tych sposobów ma swoje wady i zalety.
    Zaawansowane technicznie układy sterujące są montowane fabrycznie w centralach HRCU. Przewody zasilające, czujniki i siłowniki są całkowicie zintegrowane, co zmniejsza powierzchnię zajmowaną przez urządzenie oraz umożliwia łatwą i szybką instalację. Dodatkowe funkcje, takie jak: zabezpieczenia przciwzamarzaniowe, nagrzewnice elektryczne, elementy wyciszające i komutowane elektronicznie silniki, są dostępne jako opcje standardowe.

    Obudowa centrali HRCU została zaprojektowana specjalnie w taki sposób, aby optymalnie zmniejszyć powierzchnię zajmowaną przez urządzenie i obniżyć poziom hałasu, dzięki takim elementom, jak panele 50 mm oraz izolacja paneli z włókien szklanych.

    Centrala CCEB została opracowana z myślą o zapewnieniu optymalnej elastyczności stosowania oraz kontrolowanej jakości powietrza w pomieszczeniach (IAQ). Jest ona wyposażona w obudowę o najwyższej szczelności (L1 według EN 1886 i Klasa C zgodnie z BS DW144) i w idealnie gładkie ścianki wewnętrzne umożliwiające łatwiejsze czyszczenie. Centrala CCEB może być dostarczona ze standardowymi opcjami, w celu spełnienia wymogów normy VDI 6022.

    Dodatkowe opcje zapewnienia odpowiedniej jakości powietrza w pomieszczeniach, takie jak: pochyłe podłoże, filtry HEPA do H14 (EN 1822), zespawane, szczelne ramy filtra i przepustnice o wysokim poziomie szczelności, są również dostępne w przypadku central CCEB. Wewnętrzne części urządzenia mogą być całkowicie zabezpieczone przed korozją, wykonane z aluminium lub stali nierdzewnej, w celu dostosowania ich do wymogów każdego projektu.
    Wymiennik obrotowy

    Do zalet zastosowania wymiennika obrotowego należą: wysoka sprawność zawierająca się w granicach 80-85%, mała przestrzeń zajmowana w centra­li - średnia szerokość wymiennika ob­rotowego wynosi 40-50 cm, zaś do wad, można tutaj umownie przy­jąć, konieczność doprowadzenia ener­gii elektrycznej do jego napędu oraz występowanie ruchomych elementów konstrukcyjnych. Wymiana energii odbywa się poprzez naprzemienne ochładzanie i ogrzewanie obracające­go się rotora, wykonanego z pakietu lamelowego, tworzącego system kana­lików, przez które przepływa powie­trze. Obracający się wirnik naprze­miennie jest opłukiwany przez po­wietrze nawiewane i wyciągane z po­mieszczenia.

    Jeżeli rozpatrujemy użycie wy­miennika krzyżowego, to do jego zalet możemy zaliczyć brak części ruchomych, brak konieczności do­prowadzenia energii elektrycznej (odzysk energii odbywa się na zasa­dzie wymiany ciepła pomiędzy powietrzem wywiewanym i nawiewa­nym przepływającym poprzez sys­tem nieruchomych kanałów utwo­rzonych z bloku lamelowego). Sprawność odzysku energii jest sto­sunkowo wysoka. Wynosi ona śred­nio 60%. Za wadę tego rozwiązania można przyjąć przestrzeń, jaką zaj­muje w centrali.

    Układ glikolowy

    Kolejnym sposobem na odzysk energii jest zastosowanie tzw. ukła­du glikolowego. Układem glikolowym nazywamy układ dwóch wy­mienników ciepła (jeden z nich umieszczony w części nawiewnej, drugi zaś w części wywiewnej, połączonych systemem rur. Czynnik krą­żący pomiędzy wymiennikami prze­nosi energię pobraną od jednego wy­miennika i dostarcza do drugiego. Sprawność układów glikolowych wy­nosi średnio 50%. Największą zaletą tego typu odzysku energii jest całkowite odseparowanie powietrza na­wiewanego od wyciągowego, co ma szczególne znaczenie w astosowaniach wentylacji w po­mieszczeniach o wysokich wymaganiach higienicz­nych. Kolejną istotną zale­tą tego rozwiązania jest możliwość przenoszenia energii na odległość. Takiej możliwości nie mamy we wcześniej omawianych systemach odzysku energii. W tabe­li 1 zaprezentowano porównanie cech charakterystycznych omawia­nych sposobów odzysku energii.

    Przykładowo, w centralach kli­matyzacyjnych Ventus zastosowano wszystkie omówione powyżej spo­soby odzysku ciepła jako standardowe rozwiązania. Elementy odzysku ciepła zostały tak dobrane, aby za­pewnić maksymalny odzysk ciepła przy zachowaniu możliwie najniż­szych oporów powietrza na tych elementach wpływających na zuży­cie energii elektrycznej. Przykła­dem tutaj może być wymiennik ob­rotowy, dla którego rozstaw lamel wynosi 1,2 mm.

    Taki rozstaw lamel zapewnia wysoką sprawność odzy­sku ciepła (chłodu), stosunkowo niski opór przepływu powietrza oraz możliwość zastosowania filtra wstępnego klasy F4. W tabeli 2 po­równano zapotrzebowanie energii do zasilania wentylatorów i wy­mienników ciepła dla różnych ukła­dów odzysku ciepła.

    TABELA 3

    Założono:

    • parametry pracy centrali: na-wiew/wywiew; o wydatku powie­trza 10 000/8000 m3/h oraz sprężu dyspozycyjnym 300/250 Pa;
    • zewnętrzne parametry oblicze­niowe: zima temp. -20°C, 90% wil­gotności, lato 32°C, 45% wilgotno­ści, 20°C, 60% wilgotności,
    • parametry powietrza wewnątrz klimatyzowanego pomieszczenia,
    • parametry zasilania nagrzewnicy wodnej 90/70°C, temperatura od­parowania w chłodnicy 6°C.

    Aspekt przepływu powietrza w centralach klimatyzacyjnych

    Drugim niezwykle istotnym aspektem oszczędzania energii w centralach klimatyzacyjnych jest ilość przetłaczanego powietrza przez wentylator wewnątrz urzą­dzenia. Im większą ilość powietrza przetłaczamy przez określony prze­krój centrali, tym mamy większą prędkość na elementach centrali (na wymiennikach ciepła, na fil­trach itd.). A to z kolei powoduje zwiększenie oporu przepływu po­wietrza. Większy opór powietrza oznacza większe zużycie energii oraz konieczność zastosowania większego silnika. Aby uniknąć problemu z prze­wymiarowaniem urządze­nia oraz dobrać optymalną prędkość powietrza we­wnątrz centrali, firmy oferują różne typoszeregi składające się z kilku­nastu urządzeń. Wspomniany typo­szereg Ventus obsługuje wydatki powietrza od 400 do 97 000 m3/h. W typoszeregu tym zachowany jest warunek nieprzekraczania prędko­ści powietrza na chłodnicach wyno­szącej 2,6 m/s oraz na nagrzewni­cach powietrza 3,8 m/s. Zachowa­nie tak niskiej prędkości przepływu powietrza pozwala na zminimalizo­wanie hałasu wywołanego przepły­wem powietrza.

    Centrala HRCU pomaga zrealizować potrzeby związane z zapewnieniem komfortu termicznego w szkołach, magazynach, salach gimnastycznych, budynkach biurowych, hotelach, na lotniskach, w centrach handlowych i kinach, przy niskim zużyciu energii. Dostosowana do szczególnych wymogów centrala CCEB, stanowiąca gwarancję najwyższej niezawodności i jakości, jest przeznaczona do specjalistycznych obiektów przemysłowych i placówek medycznych, takich jak szpitale, laboratoria oraz pomieszczenia o kontrolowanych parametrach zawartości zanieczyszczeń w powietrzu.

    HRCU to dwustopniowa centrala klimatyzacyjna, dostępna w ośmiu wielkościach o zakresie przepływu powietrza od 1800 do 34 200 m3/h. Gama wysokiej klasy central CCEB obejmuje 54 standardowe rozmiary urządzeń i zapewnia przepływ powietrza w zakresie od 1000 do 130 000 m3/h i powyżej.

    Oba urządzenia posiadają certyfikat Eurovent i spełniają wymagania normy EN 1886 dla klas mechanicznych D1/L1/F9/T3/TB3 (wersja obudowy T2/TB2 jest dostępna jako opcja standardowa). Wysoko wydajne urządzenia odzysku ciepła (płytowe, rurowe i obrotowe wymienniki ciepła ), wentylatory z napędem bezpośrednim, silniki EFF 1 i napędy o zmiennej prędkości zapewniają minimalne koszty zużycia energii.

    “Ponieważ wydajność energetyczna pozostaje dla naszych klientów najważniejszym kryterium, centrale HRCU i CCEB zostały tak zaprojektowane, aby ułatwić uzyskanie istotnych oszczędności w zakresie zużycia energii w ramach systemu HVAC” - mówi Didier Audinot, menedżer produktu central klimatyzacyjnych Trane na terenie Europy, Bliskiego Wschodu, Indii i Afryki. “Dzięki dwóm nowym centralom klimatyzacyjnym, możemy pomóc klientom w sprostaniu obowiązującym obecnie surowym normom ochrony środowiska i standardom wydajności, wspierając jednocześnie ich cele biznesowe.”

    Dla potrzeb wyznaczenia spraw­ności instalacji wentylacyjnej w od­niesieniu do mocy elektrycznej kon­sumowanej przez wentylatory został zdefiniowany współczynnik efek­tywności energetycznej SFP (ang. Specific Fan Power). Określa on sto­sunek zużycia energii elektrycznej konsumowanej przez zespół wenty­latorowy do ilości powietrza dopro­wadzonego i/lub odprowadzonego przez układ wentylacji mechanicz­nej w jednostce czasu. Jako jedyny parametr uwzględnia on charaktery­stykę przepływu powietrza przez centralę klimatyzacyjną, jak również przez całą sieć, opisując wszystko jedną wspólną wartością.

    Szeroka gama podzespołów i opcji umożliwia zapewnienie takiej konstrukcji urządzeń CCEB, która pozwoli spełnić specjalne wymagania klienta. Dzięki indywidualnym konfiguracjom ( pozioma, pionowa, równoległa), centrala CCEB idealnie nadaje się do powierzchni, na których rozmieszczone są inne urządzenia i występuje ograniczona ilość miejsca lub obowiązują bardzo specyficzne wymagania.

    Obie centrale klimatyzacyjne są dostępne w wersji wewnętrznej i zewnętrznej, z szeroką gamą konfiguracji i akcesoriów. Centrale mogą działać jako urządzenia niezależne lub jako część zintegrowanych systemów zapewnienia komfortu Trane, kontrolowanych przez System Zarządzania Budynkiem Trane (BMS).
    Dla przykładu dobierzmy centra­le typu VS-100-R-RHC, VS-120-R–RHC, VS-150-R-RHC, wszystkie dla parametrów:

    Category: klimatyzacja  | Tags: , , , ,  | Comments off
    środa, luty 16th, 2011 | Author: admin
    Zastosowanie:
    • Przewody cieczowe instalacji chłodniczych i klimatyzacyjnych
    Opis produktu:
    • Usuwa wilgoć z układu chłodniczego i instalacji klimatyzacji
    • Odkwasza czynnik chłodniczy
    • Zapobiega zanieczyszczeniu układu chłodniczego przez stałe lub płynne zanieczyszczenia
    Specyfikacja:
    • Do stosowania w układach z czynnikami chłodniczymi R22, R404A, R507 R134a, R407C
    • Maksymalne ciśnienie robocze Pmax: 42 bar
    • Temperatura medium: -40 do +70 o
    • Przyłącze: 1/2″ SAE
    • Średnica obudowy: 6,67 cm
    • Długość: 17,94 cm
    Zastosowanie:
    • Przewody cieczowe instalacji chłodniczych i klimatyzacyjnych
    Opis produktu:
    • Zapewnia skuteczne i szybkie usuwanie wilgoci z układu chłodniczego oraz dużą chłonność wody
    • Umożliwia odkwaszanie czynnika chłodniczego
    • Skutecznie wyłapuje zanieczyszczenia mechaniczne
    • Włóknina umieszczona na wylocie filtra umożliwia dokładne filtrowanie przepływającego czynnika
    • Cylinder wykonany z siatki, zatrzymującej grubsze zanieczyszczenia mechaniczne
    • Sita molekularne (sorbent) oraz tlenek glinu umieszczone w cylindrze zamkniętym miską perforowaną, dociskaną sprężyną
    • Odpowiedni do stosowania dla czynników chłodniczych grup: CFC (R12, R502), HCFC (R22, R123, R409A), HFC (R134a, R404A, R407C, R507), HC (R290, R600a)
    • Granulowany sorbent X H9 posiada dużą odporność na ścieranie
    • Niewielki spadek ciśnienia
    • Wyposażony w miedziowane łączniki do wlutowania
    Specyfikacja:
    • Temperatura medium: od -40 do +80oC
    • Maks ciśnienie robocze: PS = 42bar
    • Rodzaj przyłącza: lutowane 3/8″
    • Malowane proszkowo lakierem epoksydowym
    • Obudowa stalowa