niedziela, listopad 06th, 2011 | Author: admin

Przyjęcie metody którą zostanie przeprowadzony odzysk czynnika chłodniczego jest zależne przede wszystkim od rodzaju oraz stanu instalacji klimatyzacji (np. czy są zbiorniki czynnika, czy sprawna jest sprężarka układu itp.), i oczywiście od jego ilości w układzie. W zależności od tych parametrów powinna być dobrana pojemność butli, w której ma zostać zgromadzony czynnik (przy uwzględnieniu, że maksymalne napełnienie butli nie może przekroczyć 80% jej pojemności), średnice przewodów łączących i rodzaj oraz miejsce przyłączy. Najczęściej stosowaną metodą odzysku jest metoda parowa – jest to metoda uniwersalna ponieważ odzysk można przeprowadzać praktycznie z każdej instalacji chłodniczej i przy wykorzystaniu każdej z powszechnie stosowanych stacji odzysku. Czynnik odzyskany tą metodą jest stosunkowo mało zanieczyszczony i zawiera tylko niewielkie domieszki oleju oraz innych zanieczyszczeń. Jest to jednak metoda bardzo mało wydajna i czasochłonna, gdyż cały czynnik z instalacji klimatyzacji musi ulec odparowaniu. Najczęściej jest ona stosowana w małych instalacjach bez zbiorników cieczy. Dla układów większych posiadających zbiorniki cieczy czynnika z dostępem do instalacji po stronie cieczowej można przeprowadzić odzysk metodą parowo-cieczową. Niemniej czynnik trafiający do sprężarki w stacji odzysku także musi być doprowadzany tylko w postaci parowej (musi zostać wcześniej doprowadzony do wrzenia i odparować). Proces odparowania ciekłego czynnika może się odbywać w specjalnej butli dwuzaworowej wyposażonej w grzałkę lub bezpośrednio w wewnętrznym wymienniku ciepła w specjalnej do tego celu dostosowanej stacji odzysku. Metoda ta jest znacznie bardziej wydajna od metody parowej. Odzyskany w ten sposób czynnik zawiera tylko niewielkie ilości oleju i zanieczyszczeń, gdyż pozostają one w miejscu odparowania czynnika.
Dla stosunkowo dużych instalacji klimatyzacji zalecana jest tzw. metoda zespolona („push-pull”, czyli „pchaj i ciągnij”). Jest to metoda najbardziej wydajna z wcześniej wymienionych. Polega na przetaczaniu ciekłego czynnika przy wykorzystaniu jego sprężonych par. W metodzie tej konieczne jest wykonanie dostępu do instalacji po stronie cieczy oraz pary. Niezbędne do przeprowadzenia odzysku w tym przypadku są specjalne butle dwuzaworowe. Metoda ta nie zapewnia jednak całkowitego usunięcia czynnika z instalacji – pozostałą ilość należy odzyskać metodą parową. Niestety wadą tej metody jest także to, że czynnik odzyskiwany jest wraz z zanieczyszczeniami i olejem z układu.

Dostępne obecnie rozwiązania umożliwiają przeprowadzenie retrofitu także w wersji „uproszczonej”, który to nie pociąga za sobą tak bardzo istotnych zmian w instalacji klimatyzacji. Zastosowane w takim przypadku nowe zamienne czynniki współpracują także między innymi z olejami mineralnymi (MO) i alkilobenzenowymi (AB) dzięki czemu nie jest konieczna jego całkowita wymiana. Są to mieszaniny zeotropowe z dodatkiem np. izobutanu (R600a) dla poprawy powrotu oleju, gdy w układzie pozostał olej starego typu (do tej grupy należą np. R419A, R417A, R422A, R422D, R424A).

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.